همانا كه حيرت رسول در قربت « 1 » و قبول ايشان « 3 » يكى در هزار شذه تواجد مىنموذ ؛ و للّه الحمد و المنّه حق تعالى ما را بر اسرارى « 2 » اطّلاع بخشيذه است كه همهء اخوان صفا در حيرت و حسرت آنند ؛ چنانك فرموذه است : شعر ( رجز ) خاموش كن آخر دمى دستور بوذى گفتمى * سرّى كه نفگندست كس در گوشِ اخوانِ صفا و چون حضرت امير المؤمنين از آن اسرار متين و انوار مبين « 7 » مالامال گشتى شور كنان و نعره‌زنان به صحراها مىرفت « 8 » و سر در چاه فروكرده آه آه مىكرد و معانى مىگفت و پيوسته در آن حالت لو كشف الغطاء ما ازددت يقينا مىفرموذ « 10 » « 3 / 590 » همچنان عزيزى سؤال كرد كه ابليس محمّد را عليه السلام « 11 » وسوسه مىكرد و از سايهء عمر مىگريخت كه و ان الشيطان ليفرّ من ظلّ عمر حكمت چيست ؟ فرموذ كه حضرت محمّد دريا بوذ و عمر قدحى بوذ پرآب ؛ دريا را ز پوز سگ نگاه ندارند كه درياى محيط به زبان سگ نيالايذ شعر « 16 » ( خفيف ) ژرف دريا كزو گهر زايذ * به دهانِ سگى نيالايذ

--> ( 3 / 590 ) Z 168 ب B 157 ب K 103371 ، II , H ؛ 25 ، II , T ( 1 ) در قربت Z : قربت BK ( 3 ) ايشان ZK : - B ( 2 ) بر اسرارى ZK : بر اسرار B ( 7 ) مبين ZK : چنين B ( 8 ) مىرفت ZK : - B ( 10 ) مىفرموذ BK : + الحكاية Z ( 11 ) عليه السلام ZK : - B ( 16 ) شعر ZK : - B